Special #Johnjae - Grazia #greenrobejj

.
.
Couple         : Johnny x Jaehyun
Rate             : NC 18+
Inspiration : Jaehyun Grazia's Photoshoot set
BGM            : https://www.youtube.com/watch?v=uQFVqltOXRg
                       Daniel Caesar - Get You ft. Kali Uchis
Tag               : #greenrobejj
.
.
.
.
.

"ทำอะไรอยู่ หืม?"

"ตื่นแล้วเหรอครับ ?"

"ครับ ได้ยินเสียงอะไรก๊อกแก๊กในครัวก็คิดว่ามีหนูก็เลยตื่นมาดูหนะ"

"..."

"ที่แท้ก็เป็นแมวตัวดื้อนี่เอง"

"ไม่ได้ดื้อซักหน่อย"


แจฮยอนละความสนใจจากคนที่ลุกมาจากเตียงก็มากวนกันตั้งแต่เช้า ก้มๆ เงยๆ หาวัตถุดิบทำอาหารเช้าในตู้เย็น มือเรียวหยิบแครอท กะหล่ำม่วง บร็อคโคลี่มาหอบไว้สองมือ ก่อนจะใช้หัวไหล่ดันประตูให้ปิด

จอห์นนี่เอนร่างพิงผนังมองแจฮยอนที่กำลังทุลักทุเลพยายามจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวโดยไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ท่าทางเย่อหยิ่งนี่ทำให้ต้องเผลอยกยิ้มด้วยความเอ็นดู ให้ทายว่าคงก่นด่าเขาอยู่ในใจที่ทำตัวใจแคบไม่ยอมเข้าไปช่วย

เสื้อคลุมลายทางสีเขียวพริ้วไหวตามแรงกระทำของลมและเจ้าของอาภรณ์ที่ขยับกายทำอาหาร มือเรียวบางจับมีดมั่นหั่นผักแข็งๆ อย่างตั้งใจ ทุกการกระทำของแจฮยอนถูกจอห์นจับจ้องอยู่ เวลาที่เสื้อคลุมถูกลมพัดเผยเรียวขาขาวยาวพ้นกางเกงขาสั้นสีกากีนั้น โคตรน่าหงุดหงิด ทั้งที่อยู่กัน 2 คนแบบนี้ก็ยังไม่ชอบ ไม่ชอบให้ใส่กางเกงขาสั้นแค่ตุ๊กตาหน้าโง่ที่ตั้งอยู่ตรงนั้นก็ไม่อยากให้มันเห็นเรียวขาสวยๆ นั่นนอกจากเขาคนเดียว



โคตรหวงเลยหวะ



จอห์นเดินปรี่เข้าไปกอดแจฮยอนจากด้านหลัง คนตัวเล็กเผลอสะดุ้งตัวตกใจเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการหั่นผักอย่างตั้งใจ


"พี่จอห์น ตกใจหมดมีดปักขึ้นมาจะทำยังไง"

"เจฟไม่ฆ่าพี่หรอก"

"เดี๋ยวเถอะ...แล้วใครให้เรียกเจฟ"

"หงุดหงิดอะไรเนียะ งอนเหรอ ?"


คนในกอดฟึดฟัด มือเรียวยังคงทำหน้าที่หั่นผักต่อไป เมินเฉยไม่ตอบคำถาม


"อะไรเนียะ โกรธพี่เรื่องอะไรครับ หันมาคุยกันก่อนนะ"



จอห์นพลิกร่างแจฮยอนให้หันมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าหวานนิ่งเรียน สายตาเฉไฉมองข้ามไหล่จอห์นนี่ไป ความรู้สึกเหมือนโกรธกันมาข้ามปีข้ามชาติ นี่เขาเพิ่งจะตื่นจากนอน ไปทำอะไรให้โกรธตอนไหนอีก



"หน้าบึ้งเชียว โกรธอะไรพี่ครับบอกหน่อย"

"..."

"ไหนๆ เด็กดีไม่ทำหน้าบึ้งแล้วนะครับ"

"เมื่อกี๊ยังบอกว่าดื้ออยู่เลย"

"โกรธเรื่องนี้นี่เอง"



เดายากที่ไหนหละแมวตัวนี้ นิสัยเย่อหยิ่ง งอนเก่งยังแก้ไม่หาย ต้องปราบแมวพยศซักหน่อยแล้วเดี๋ยวจะเหลิงได้ใจกันไปใหญ่



"พี่แค่แกล้งเล่นเอง ไม่โกรธกันนะ"

"อือ ไม่โกรธก็ได้ ...พี่จอห์น !!!"



จมูกโด่งฝังลงบนแก้มใสอย่างมันเขี้ยว ใบหน้าหวานน่ารัก ปากยื่นนิดๆ เวลาโกรธนี่มันน่าแกล้งให้โกรธจนร้องไห้แล้วกอดโอ๋ เด็กดื้อร้องโวยวายใหญ่เมื่อโดนขโมยหอมแก้มโดยไม่ได้ขออนุญาต นิสัยหวงตัวนี่ก็ไม่หายซักทีนะ เป็นของกันและกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว



จอห์นพิจารณาใบหน้าหวานนั้นด้วยความหลงใหล นิ้วมือลากไล้ไปตามแนวริมฝีปากนุ่มหยุ่น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแห้งกร้านผ่านนิ้วมือ จอห์นนี่ขมวดคิ้วเล็กพร้อมเอ่ยปากถามแจฮยอนที่เอาแต่ยืนก้มหน้าก้มตา



"ปากแห้งนะ นี่พี่เอาแต่ทำงานจนลืมเตือนให้เรากินน้ำเลยเหรอ ์"

"เค้าลืมกินเองแหละ พี่ไม่ผิดหรอก"



แจฮยอนช้อนตามองคนพี่ จนสบเข้ากับสายตาคมที่จ้องมองอยู่ก่อน ความรู้สึกเหมือนกำลังโดนลวนลามทางสายตาทำเอาแจฮยอนรู้สึกวาบหวิวจนต้องหลุบตาต่ำ เรียวนิ้วมือยังคงวนเวียนตรงริมฝีปากชมพูไม่เลิก



"ร่างกายขาดน้ำนะ"

"..."

"เติมน้ำหน่อยมั้ย"

"...ฮื่อออ พี่"



คำพูดสองแง่สามง่ามจากคนพี่ทำเอาแจฮยอนต้องรีบหาที่หลบสายตาอันตรายนั่น มือบางตีเพียะเข้าที่ลาดไหล่คนพี่แรงๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำยิ่งทำให้ดูน่ารัก จอห์นนี่ขำหึในลำคอเมื่อเห็นอีกคนพยายามหลบสายตา หาช่องว่างให้เคลื่อนกายหนีแต่ก็โดนเค้าครอบครองพื้นที่ไปจนหมดจนไม่เหลือที่ว่าง แผ่นอกของเขาจึงกลายมาเป็นที่ระบายความเขินของแจฮยอนแทน


อะไรกันเมื่อกี๊ยังเป็นแมวดุอยู่เลย


"อ้ะ พี่จอห์น!"


คนตัวสูงยกร่างเล็กลอยขึ้นจากพื้น สองแขนเรียวเล็กเผลอกอดคอพี่ไว้เพื่อยึดเป็นหลักกันหล่นโดนอัตโนมัติ จอห์นแกล้งอุ้มให้น้องกอดอยู่แบบนั้นเพียงครู่แล้วเอ่ยคำที่ทำให้แจฮยอนต้องเบิกตากว้าง



"พี่ทนไม่ไหวแล้วแจฮยอน"



จอห์นนี่วางร่างบางลงบนเคาท์เตอร์หินอ่อน เงยหน้ามองคนที่อยู่ระดับสูงกว่าใช้สายตาพินิจพิจารณาใบหน้างดงามราวพระเจ้าสร้างนั้นเพียงครู่ก่อนจะเบียดกายโถมเข้าหาอีกคนแบบไม่ให้ได้ตั้งตัว
ริมฝีปากหยักทาบทับลงบนปากอิ่ม ปากบอกว่าทนไม่ไหว แต่สัมผัสเนิบนาบนั้นกลับแผ่วเบา อ่อนโยน ไม่รุนแรงแต่ช่างวาบหวิว ดูดดุนริมฝีปากช้าๆ แต่เนิ่นนาน ฝ่ามือใหญ่ลูบเรียวต้นขาที่โผล่พ้นออกมานอกกางเกง ลูบไล้เรียวขาขาวอย่างแผ่วเบาค่อยๆ ปลุกอารมณ์ของคนน้องให้สูงขึ้นจากแขนที่วางเท้าตรงเคาท์เตอร์เปลี่ยนเป็นขยับมากอดคอกระชับกายให้แนบชิดกว่าเดิมจนไม่เหลือที่ว่างให้สิ่งใดๆ แทรกได้ สองขากระหวัดเกี่ยวสะโพกคนพี่จนส่วนหน้าแนบชิดกับเคาท์เตอร์ จอห์นรู้สึกอึดอัดเต็มที่ ความชายของเขาเริ่มตื่น ริมฝีปากทั้งสองยังคงเล่นสนุกกันไม่เบื่อ



"พี่จอห์น พ..พอก่อน เจฟขอหายใจ"

"หืม ? พูดว่าอะไรนะ"

"จ..เจฟ ขอหายใจก่อนครับ"

"อ่า ทำไมน่ารักขนาดนี้นะแจฮยอน"



โค้ดเนมลับเฉพาะเราสองถูกเอาออกมาใช้ แค่คำง่ายๆ ทำเอาจอห์นนี่ปั่นป่วนกว่าเดิม ภาพแจฮยอนหรือเจฟฟรี่กำลังหอบหายใจ หน้าอกภายใต้เชิ้ตขาวกระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆ อยากจะกระชากอาภรณ์เกะกะพวกนั้นทิ้งแต่ก็กลัวร่างกายจะบอบช้ำ จึงทำได้เพียงค่อยแกะกระดุมออกทีละเม็ด ค่อยๆ เผยให้เห็นความขาวที่ซ่อนไว้ ชุดคลุมลายทางสีเขียวขาวราคาแพงดูไร้ค่าเมื่ออีกคนปลดเปลื้องมันออกจากกายแล้วโยนทิ้งให้กองอยู่บนพื้น


จอห์นนี่มองความขาวตรงหน้าเพียงครู่ก่อนจะมุดหน้าลงบนแผงอกนั่น ความหอมของกลิ่นกายทำเอาจอห์นนี่แทบบ้า ยิ่งเสียงครางแผ่วของคนน้องที่ร่ำร้องออกมาเป็นจังหวะยามที่เขากำลังสำรวจพื้นที่ราบขาวนั้น ก็นึกอยากจะทำให้มันช้ำ มันแดงอย่างใจอยาก มือเรียวบีบเอวเป็นจังหวะปลุกปั่นอารมณ์คนน้องให้พุ่งสูง
"อะ อือ อื้ออ พ พี่จอห์น"
"ชอบมั้ย ?"
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่มีเพียงเสียงครางกระเส่าดังขึ้นกว่าเดิม เมื่อลิ้นร้อนโลมเลียส่วนแข็งขืนบนหน้าอก เสียงจ๊วบจ๊าบน่าอายดังแข่งกับเสียงครางหวาน รอยรักปรากฏชัดเต็มแผงอกชั่วพริบตา มือเล็กบีบไหล่พี่ระบายอารมณ์ที่ทะลุปรอท ใบหน้าสวยเชิดขึ้น แก้มใสขึ้นสีชมพูอ่อนเพราะเลือดสูบฉีด ร่างกายบิดเร้าตามสัมผัสที่ลากไล้ทั่วเรือนกาย

ไม่บอกหรอกว่า 'ชอบ' เดี๋ยวจะได้ใจกันไปใหญ่

"ตรงนี้ไม่สะดวกเลยครับ"

"..."

"ไปเอาตรงนู้นนะ"

"จอห์น !!"



ร่างสูงใหญ่ช้อนกายแจฮยอนด้วยแรงเพียงน้อยนิดร่างของแจฮยอนก็ลอยวูบจากพื้นเคาท์เตอร์ เดินตรงปรี่ที่โต๊ะกลางครัวอย่างใจร้อน แจฮยอนก็ไม่ใช่คนตัวเล็กๆ แต่จอห์นนี่ก็ทำให้แจฮยอนกลายเป็นคนตัวเล็กได้เพียงแค่ยืนเคียงข้างกัน ทุกครั้งที่ยืนข้างกันหรือทำอะไรร่วมกัน แจฮยอนจะกลายเป็นคนตัวเล็กของจอห์นนี่เสมอ


ช่วงเวลาแบบนี้ก็เช่นกัน


ลำแขนแกร่งวางคนน้องลงบนพื้นโต๊ะอย่างแผ่วเบาก่อนจะเคลื่อนมือไปปลดกระดุมกางเกงขาสั้นออก เผยให้เห็นชั้นในซีทรูสีแดงเลือดนก ปักโลโก้ Calvin Klein เด่นหรา แต่ที่เด่นกว่าโลโก้คือส่วนแข็งขืนภายใต้ชั้นในนั้น จอห์นยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กเริ่มมีอารมณ์ ไม่นานนักชั้นในนั้นก็หมดค่าเมื่อกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไป


ปากร้อนกอบกุมแกนกายรูดรั้งจนสุดโคน จอห์นขยับหัวขึ้นลงช้าๆ บีบรูปปากให้เล็กลงเพื่อให้ความรู้สึกเหมือนถูกตอดรัด เจ้าของแกนกายบิดเร้าไม่เป็นท่า สองมือคว้าเข้าที่หัวไหล่ของคนพี่เมื่อถูกเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นทั้งที่ยังคงห่อปากตอดรัดแกนกายอยู่



"อ๊ะ อะ จอห์น พี่จอห์น ไม่ไหว อ๊าา"



ยอดสุดของแกนกายถูกโลมเลีย ลิ้นร้อนตวัดกวัดเกี่ยวไม่หยุดพัก แจฮยอนหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะความเสียว ใบหน้าน่ารักผุดหยาดเหงื่อ ร่างกายร้อนรุ่มความรุ้สึกส่วนกามารมณ์พุ่งสูงจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ จอห์นกลับไปรวบแกนกายไว้เต็มปากอีกครั้งก่อนจะผงกหัวขึ้นลงรัวเร็ว




"พ..พี่จอห์น ไม่ไหว ม..ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ "



ของเหลวข้นขาวทะลักล้นออกมาเลอะริมฝีปากคนพี่ จอห์นรีบกลืนมันลงท้องไปจนหมดเพื่อให้เสียเวลาจัดการร่างขาวเนียนตรงหน้า ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มขึ้นสีแดงจัด เปลือกตาขาวมุกปิดปรือ ขนตาหนาเป็นแพเลอะน้ำตาเล็กน้อย ลำคอระหงขาวเนียนน่าประทับตรานั่น แค่นอนเฉยๆ ก็เหมือนโดนยั่วยวนจนแทบบ้า อารมณ์ตอนนี้พุ่งสูงจนทำยังไงก็เอาไม่ลงนอกจากจะได้ย่ำยีร่างนั้นให้สาสมใจ



จอห์นอ้อมไปข้างโต๊ะ สายตาพิจารณาร่างเล็ก ฝามือใหญ่ลูบเบาๆ ที่แก้มใส ปาดเม็ดเหงื่อบนใบหน้าสวย ก่อนจะมอบจุมพิตอ่อนโยนให้แก่ร่างที่นอนแผ่อยู่บนโต๊ะ พวงแก้มขาว จมูกรั้น แพขนตางอนงาม เปลือกตาขาว ถูกคนตัวสูงประทับจูบแสดงความเป็นเจ้าของทั้งหมด

สายตาปรือมองใบหน้าจอห์น แจฮยอนลงลิ้นออกมาเลียริมฝีปากชมพูเมื่อรู้สึกว่าหอบหายใจถี่จนปากแห้งไปหมด ภาพตรงหน้าทำเอาจอห์นนี่อดทนต่อไปไม่ได้แล้ว เสียงครางดังระงมขึ้นทั่วห้อง เมื่อยอดอกสีชมพูถูกดูดดุนจนรู้สึกเสียว อีกข้างถูกเขี่ยเล่นเหมือนของเล่นไม่ให้มือว่างสร้างอารมณ์ความรู้สึกให้พุ่งทวีคูณ มือเล็กเกี่ยวเกาะแน่นที่ขอบโต๊ะ อกบางกระเพื่อมขึ้นลง เอวคอดบิดเร้า กายขาวตอนนี้เหมือนงานศิลปะแนวอีโรติคชั้นสูงที่ไม่ใช่ทุกคนจะได้เห็นและเป็นเจ้าของ

แน่นอน ว่าเจ้าของคนเขาคนเดียว จอห์นนี่ ซอ


"อื้อออ อึก  พ..พี่จอห์น เจฟ ส...เสียว"


"เสียวเหรอครับคนเก่ง"


"...อ อื้อ"


"แล้วชอบมั้ย ?"


"จูบหน่อย"



จอห์นขำหึเบาๆ เมื่อเด็กดื้อยังไงก็กลายเป็นเด็กดื้อ ไม่ยอมรับว่าชอบใจกับการกระทำแต่พฤติกรรมที่ตอบรับทั้งหมดกลับสวนทาง


"ดื้อเหรอ หืม?"


แจฮยอนส่ายหัวหยอยๆ สายตาเยิ้มเสมองใบหน้าจอห์นแบบออดอ้อน มือเล็กจับเข้าที่ข้อมือของจอห์นนี่ เขารู้สึกได้ว่าคนตัวเล็กแอบออกแรงกระตุกข้อมือนั้นเบาๆ มันหมายความว่าอะไรก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือตอนนี้แจฮยอนเซ็กซี่ชะมัด


จอห์นเดินกลับไปปลายโต๊ะ ออกแรงลากร่างบางให้เลื่อนมาอยู่ในตำแหน่งที่พอเหมาะ คนถูกลากผงกตัวขึ้นด้วยความตกใจ คนตัวสูงกว่ายกขาเรียวให้ชันขึ้นและไม่รอช้า นิ้วมือยาวสอดเขาไปที่ช่องทางรักทันทีเพื่อเบิกทาง



"อ๊าาา พี่ พี่จอห์น อ๊ะ"



ช่องทางด้านหลังกระตุกตอดรัดแน่นเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมสวนทางเข้ามา จอห์นค่อยขยับวนหาตำแหน่งที่ไวต่อความรู้สึก จนร่างกายบางตอบรับเป็นเสียงครางกระเส่า เมื่อจับตำแหน่งได้ว่าเป็นตรงไหน นิ้วมือถูกเพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง เป็นสาม ร่างกายขาวเนียนบิดไม่เป็นท่าทุกครั้งที่โดนกดมายังจุดกระสัน เสียงหวานร้องดังลั่นห้อง ส่วนแกนกายของจอห์นแข็งขืนจนถึงขีดสุด ความรู้สึกปวดหนึบพร้อมปลดปล่อยเต็มที่


"อ๊าา อืออ อื้อออ พ..พี่จอห์น บ..เบา"


"หืม อะไรนะครับ"


"พี่จอห์นทำเจฟเบาๆ นะ"


"ได้ครับ พี่จะทำเบาๆ นะ"



แกนกายใหญ่โตถูกยัดเข้าไปในช่องทางรักที่ถูกเบิกทางไว้ แต่ด้วยขนาดที่แตกต่างจากนิ้วมือมากทำเอาเจฟฟรี่ กรี๊ดร้องออกมาด้วยความเจ็บ แกนกายถูกตอดรัดจนเจ็บไปหมดเมื่อคนใต้ร่างเกร็ง จอห์นเอื้อมตัวไปลูบหัวคนบนโต๊ะอย่างเบามือเพื่อคลายความกังวล เหงื่อใสผุดเต็มใบหน้านั้น ปากชมพูบวมเจ่อเมื่อแจฮยอนเอาแต่กัดปากตัวเองเพื่อระบายความเจ็บ

ริมฝีปากทั้งสองประกบกันอีกครั้งเพื่อสร้างความผ่อนคลาย เมื่อความร็ูสึกตอดรัดคลายลงจอห์นจึงขยับโดยไม่ส่งสัญญานให้คนใต้ร่างรู้สึก ริมฝีปากผละออกจากกันเมื่อจอห์นขยับเร็วขึ้น ใบหน้าสวยเชิดหน้า แผ่นอกแอ่นสูงทำให้สะโพกรับแรงกระแทกได้มากกว่าเดิม เสียงร้องครางดังไม่หยุดเมื่อจอห์นกระแทกกายถี่ ไม่หยุดพัก


"อื้ออ อ๊ะๆ อ๊าา พี่จอห์นน อ๊าา"


"อืออ ครับ เด็กดี อ..อือ"


จอห์นมองร่างกายขาวที่กำลังถูกเขาย่ำยีไม่วางตา สภาพร่างที่ขาวเนียนเป็นรอยแดงเพราะการแสตมป์ความเป็นเจ้าของ เหงื่อชื้นผุดพรายตามกายทำให้ร่างกายแวววับเหมือนอัญมณี ยิ่งร่างเล็กตรงหน้าระบายความเสียวออกมาด้วยกัดนิ้วตัวเองเล่นแล้ว สะโพกที่กำลังขยับเข้าออกเป็นจังหวะนั้นทวีความแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกายบางโยกเป็นจังหวะเดียวกันร่างกายกำยำ

เสียงโต๊ะเอี๊ยดอ๊าดดังแข็งกับเสียงคราง คนตัวสูงกระชับขาเรียวไว้แน่นก่อนจะกระแทกกระทั้นกายเข้าไปลึกกว่าเดิม

"อ๊าาาาา อ้ะ อืออ แด๊ดด"


"หืมม อ..อืออ ด..แด๊ดอะไรครับ อืออ..เจฟ"


"ด..แด๊ดดี้  อ๊ะ จอห์น อือออ ทำเจฟ อ๊ะ อ๊าา บ...เบาๆ "


ร่างสูงเชยหน้าขึ้น ซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน เมื่อถูกยั่วยวนคำพูดง่ายๆ ของร่างเล็ก กล้ามหน้าขาปูดเมื่อจอห์นต้องย่อตัวลงให้ถูกตำแหน่งและออกแรงกระแทก สะโพกสอบขยับขยับเข้าออกเร็วและแรงขึ้น เสียงดังเฉอะแฉะพร้อมเสียงเนื้อกระแทกกันดูน่าอาย แจฮยอนยึดร่างไว้กับโต๊ะเมื่อจอห์นเริ่มขยับตัวเร็วขึ้น


"เจฟครับ อึก อือ พี่จะ ส..เสร็จแล้ว"


"อ๊ะ ส...เสียว อึก"


"อ...อีกนิดครับ อือ ส..สวย"



ร่างกำยำกระแทกระทั้นกายยกสุดท้ายแรงจนร่างบางสั่นสะเทือน ผมเพ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสียงกรี๊ดร้องระบายตามความรู้สึกเสียวซ่าน



"ซี๊ดด จ..จะเสร็จแล้วๆ อ๊ะ"



จอห์นกระแทกกายเบาๆ เข้าออกสองสามครั้งเพื่อระบายน้ำรักออกจนหมด ร่างเล็กกระตุกเบาๆ เพราะความเสร็จสม จอห์นประคองร่างอ่อนปวกเปียกบนโต๊ะขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด คออ่อนพับลงบนลาดไหล่กว้าง สองแขนปล่อยลงข้างตัวไม่มีแรงแม้แต่จะยกขึ้นมากอดตอบ


"แค่นี้หมดแรงแล้วเหรอ"


เหมือนเจฟฟรี่คนดื้อจะหลับกลางอากาศ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมาจากปากกระจับคู่สวย ริมฝีปากหยักจูบลงเบาๆ บนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนด้วยความเอ็นดู พร้อมสูดดมความหอมตรงซอกคอขาวนั้น


เด็กดื้อมันจะดื้อได้นานซักเท่าไหร่กันเชียว :)
.
.
.
.
.
.
.
.
Do not repost and rewrite

i hope you enjoy

#greenrobejj

by KissyouJohnny